فصل خزان که گذشت می أیم درهای هجران که شکست می آید من شقایق قرمز وحشی را به باغچه های خالیم می کشانم با دست هایی پر از آب به نوازش شقایق می نشینم کنار گل های گل خانه اییم نسیم نوازش می وزد من واژه های امید را به پیچک های خانه گره می زنم و بید مجنون ها با صنوبرها به زبان درخت ها آواز می خوانند
